Jul

23

เคยคิดหรือเปล่าครับว่า การที่เรามีชีวิตอยู่ทุกวันนี้อยู่ไปเพื่ออะไรกัน ………พระเจ้าและแล้วคำตอบก็หลุดขึ้นมาที่หัวว่าชีวิตเราเกิดมาเพื่อที่จะต้องทำหน้าที่อะไรซักอย่าง แต่ก็ฉุกคิดอีกนั่นแหละ แล้วอย่างอีฟกับ อดัม เขายังไม่ต้องทำอะไรเลยได้แต่ผลิตลูกอย่างเดียวเลยและหาของกินเพื่อประทังไม่ให้ชีวิตหาไม่เท่านั้นแหละ (คิดแล้วก็อยากที่จะเป็นอย่างอดัมกับอีฟบ้างจัง มีความสุขน่าดู อิ อิ) แล้วทำไมเราต้องมาทำงาน งก ๆ มีความสุขแค่เพียงหลังเลิกงานกับวันหยุดที่เจ้านายหยุดให้เท่านั้น จุดประสงค์เพียงอย่างเดียวเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพตัวเองและลูกสาวของคนอื่น ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนไม่ต้องมีสินสอดเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียวด้วยซ้ำ แค่รักกันแล้วทำนาทำไร่แล้วหาอะไรที่จะพอให้ลูกให้หลานกินอิ่มนอนสบายแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องมีค่าสินส่มสินสอดอะไรซักอย่าง เมื่อก่อนผมเคยได้ยินพ่อแม่เล่าว่า เวลาที่ตาหรือปู่ จะต้องไปขอสาวซักคนหนึ่งเขาจะต้องดูที่มือว่ามือกร้านหรือเปล่าถ้าไม่กร้านไม่เอา เพราะว่าเป็นคนไม่ขยันขันแข่งไม่เอาการเอางาน แต่ในปัจจุบันใครมือกร้านหรอ ไม่ต้องคิดหรอกที่จะไปขอลูกสาวเขามาเป็นแม่ของลูก แม้แต่เดินผ่านหน้าบ้าน พ่อของฝ่ายหญิงก็แทบที่จะเอาหมามาไล่ฟัดเราแล้ว เหตุผลเพียงอย่างเดียวกันกับเมื่อในอดีต เพราะว่าต้องทำงานทุกอย่างทนลำบากตรากตรำ ซะอย่างงั้น ก็อย่างว่าแหละครับชีวิตที่มีพื้นเป็นปูน ไม่ได้มีดินมากมายเหมือนแต่ก่อนที่จะต้องทำงานเหมือนเมื่อก่อน แค่ทำงานอยู่ในออฟฟิต หรือทำอย่างอื่นที่ดีกว่าการทำนาทำไร่ แต่คิดดูแล้วกันนะครับว่าถ้าบรรพบุรุษของเราหรือคนที่ทำเกษตรอยู่ทุกวันนี้ไม่ทำอาชีพนี้กันแล้ว ชาวออฟฟิตอย่างเรา ๆ จะเอาอะไรกิน เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากอดแล้วละก็ทำงานไปอย่ามั่วแต่อ่านเดียวจะมีผลเหมือนกันกับที่ไม่มีเกษตรกร! ขอบคุณน้องเป้  ปวิธ ตระกูลดนย์ สำหรับบทความที่นำมาแบ่งปัน

Mar

13

  ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น……….. เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น ดังนั้น……จากนี้ไป……ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว จงแสวงหา การหยั่งรู้ จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ…..อยาก…   จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น…….   กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป