เมื่อก่อนผมเคยได้ยินพ่อแม่เล่าว่า เวลาที่ตาหรือปู่ จะต้องไปขอสาวซักคนหนึ่งเขาจะต้องดูที่มือว่ามือกร้านหรือเปล่าถ้าไม่กร้านไม่เอา เพราะว่าเป็นคนไม่ขยันขันแข่งไม่เอาการเอางาน แต่ในปัจจุบันใครมือกร้านหรอ ไม่ต้องคิดหรอกที่จะไปขอลูกสาวเขามาเป็นแม่ของลูก แม้แต่เดินผ่านหน้าบ้าน พ่อของฝ่ายหญิงก็แทบที่จะเอาหมามาไล่ฟัดเราแล้ว เหตุผลเพียงอย่างเดียวกันกับเมื่อในอดีต เพราะว่าต้องทำงานทุกอย่างทนลำบากตรากตรำ ซะอย่างงั้น ก็อย่างว่าแหละครับชีวิตที่มีพื้นเป็นปูน ไม่ได้มีดินมากมายเหมือนแต่ก่อนที่จะต้องทำงานเหมือนเมื่อก่อน แค่ทำงานอยู่ในออฟฟิต หรือทำอย่างอื่นที่ดีกว่าการทำนาทำไร่

แต่คิดดูแล้วกันนะครับว่าถ้าบรรพบุรุษของเราหรือคนที่ทำเกษตรอยู่ทุกวันนี้ไม่ทำอาชีพนี้กันแล้ว ชาวออฟฟิตอย่างเรา ๆ จะเอาอะไรกิน เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากอดแล้วละก็ทำงานไปอย่ามั่วแต่อ่านเดียวจะมีผลเหมือนกันกับที่ไม่มีเกษตรกร!

ขอบคุณน้องเป้  ปวิธ ตระกูลดนย์ สำหรับบทความที่นำมาแบ่งปัน

ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง

เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง

เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง

เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น

เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า

แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น………..

เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง

เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง

เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง

ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น

ดังนั้น……จากนี้ไป……ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ

เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว

จงแสวงหา การหยั่งรู้

จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ…..อยาก…  

จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น…….  

กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป

ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด

เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย

น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้

เอาคำพูดที่ว่า…….สักวันหนึ่ง……..ออกไปเสียจากพจนานุกรม

บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน

อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น

ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย

เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง  

บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง
เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน (ตึกเวิร์ดเทรดถล่ม) หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย